Middle Finger to The World

Sill Schrijft

Geen naam
De regendruppels vallen mijn gezicht aan, terwijl de wind zijn weg door mijn rebelse haren vecht. Ik sta recht voor hem en hoor hoe hij zijn mening de wereld ingooit. Zijn woorden zijn gelukkig niet die van mij. Ik schud mijn hoofd en bijt zacht op mijn lippen. Met alle macht probeer ik mijn mening voor mezelf te houden. Ik ben niet op zoek naar ruzie. Nog niet.

View original post 491 woorden meer

Grijs

grijs
is een kleur
tussen zwart en wit
maar mijn wimpers
verliezen pit
ouderdom
komt onverwachts
heeft mijn spiegelbeeld
kleurloos veroordeeld

emotie

hard
zijn woorden
die snijden met pijn
zacht
is gefluister
genegen en fijn
luister
naar woorden
die zwijgend spreken
voel
het leven
zonder te breken

Innerlijk

wanneer wij vechten
met demonen
bieden we onderdak
laat ze in ons wonen
schreeuwen voor hulp
kruip steeds verder
in de vertrouwde schulp
daar waar veiligheid
niets anders brengt
dan stil verwijt

Gelijk is ongelijk

Internationale Vrouwendag. Alles heeft tegenwoordig maar een dag nodig. We willen allemaal als gelijke gezien worden, maar schreeuwen om een speciale dag. Een voor enkel onszelf. Voor jou, niet voor een ander. Speciaal gevonden worden, in een wereld waarin niets uniek is. Waarin wij niet uniek zijn. Hetzelfde, als die ander. Maar dan net anders. Op zo’n level, waarin anders zijn gewoon is.

Gelijke rechten ontstaan door strijd. Door het opstaan en blijven vechten. Voor de erkenning, het recht op de keuzes die wij willen maken. Gelijke rechten ontstaan niet door een groep over de top feministische karnemelkkutjes, die graag een feestdag willen. Aandacht voor al het zware werk dat ze doen, om maar een beetje wereld te creëren voor de vrouw.
We hebben geen wereld nodig, speciaal ontworpen voor de vrouw. Klootzakken, we hebben een wereld nodig waarin wij met z’n alle de mens kunnen uithangen die wij zijn. En daarin heeft niemand een speciale dag nodig. Want we zijn met z’n alle behoorlijk gewoon.

Behalve ik, ik ben geweldig.

Goedendag.

#SillSchrijft en schreef over #internationalevrouwendag #gelijkheid en natuurlijk over #hypocrisie

Respect voor dwazen

Sill Schrijft

Dit is voor mij een klein eerbetoon. Je bent niet verplicht om het te lezen, toch zou ik het waarderen wanneer je dit wel doet. Het voelt ergens alsof ik om een gunst vraag. Een stukje tijd uit het haastige leven. Een gedachte die eventueel invloed zou kunnen hebben op de wereld. Maar, dit helaas nooit zal doen.

View original post 518 woorden meer

Sneeuw

Er ligt sneeuw buiten. Ik weet dit omdat ik Facebook heb. Iedereen deelt zijn unieke kijk op de witte deken die over ons is neergedaald. Dat het slechts een paar vlokken zijn die voor de val van de zon verdwenen zijn, doet er niet toe. We klagen. Nederland ligt plat. Het heeft gesneeuwd.

Hoe zullen de Russen omgaan met tien vlokken? Delen zij dit op Facebook? Maken zij ook in scène gezette momentopnames van het gelukkige gezin, dat urenlang speelt in de sneeuw? Delen de doorgewinterde Russen ook selfies van hun geliefde met dikke, pluizige sokken die de blote benen verwarmen bij de openhaard?
Nee. De Russen, die gekkies, lachen ons uit. Neem het ze niet kwalijk, ze zijn niet alleen. Elk land waarbij sneeuw de heuvels siert lacht ons uit. We maken ons druk over enkele sneeuwvlokken, die de komst van de nacht niet zullen halen. Wij maken ons druk over dat gladde fietspad, waar wij nooit over fietsen. Nouja, nooit… vandaag moet je toch echt over dat pad. Vandaag is er geen andere mogelijkheid, omdat je anders niets te melden hebt op Facebook. Je bent dan niet de winnaar van het fietspad. Niet het heldhaftige sociaal media schaap dat met zijn gebreide muts de kou en gladheid heeft getrotseerd.
We vloeken op de NS, maar hebben al in geen jaren een trein van binnen gezien. We mopperen over de laksheid van de gemeente, maar zijn te beroerd om de stoep aan te vegen. We zeuren, want het is zo koud. Alsof we in het jaar 2017 geen centrale verwarming hebben. Geen handschoenen. Geen sjaal. Geen dak boven ons hoofd.
Oh, wacht eens even..

Ach, allemaal niet belangrijk. Zolang je met al die sneeuw maar de juiste filter kan vinden voor over al die gelukzalige selfies. Zolang wij met z’n alle maar kunnen schelden op die KUTSNEEUW, komt alles goed.

Voor alle plaatsers van sneeuwfoto’s op Facebook.. wisten jullie trouwens dat wij allemaal naar buiten kunnen kijken? Ohnee, te druk met mobieltjes. Dus, bedankt. Zonder jou hadden alle andere Social Media schaapjes niet geweten dat het heeft gesneeuwd.