Vannacht

Vannacht sliep ik in een nieuw huis. Een woning waarvan de woonkamer een echo kent die meters ver reikt. Misschien omdat er nog geen meubelen in staan, of misschien omdat het huis nog niet gevuld is met onze aanwezigheid. Geen flauwe grappen, geen muziek, geen scheten onder de dekens tijdens een avondje tv kijken op de bank.
Geven de muren en de vloer het huis zijn karakter? Of zal het toch echt aan ons zijn om de woning te vullen met pit. Een attitude.
Midden in de nacht is het gewoon stil. En donker. Zelfs met mijn ogen open vind ik geen plafond om naar te turen. Gedachten vliegen overal rond, zelfs als ze niet weten waar ze zullen eindigen. Een vorm van vrijheid, gedwongen door de diepste uren van de nacht.
Of is vrijheid iets onmogelijks mogelijk gemaakt? Zoals een grote boodschap kunnen doen, waar het huis nog geen thuis is? Ja, ik denk dat de nieuwe woning snel ons thuis zal zijn, ik kan er namelijk zorgeloos poepen.

Kankermaand

Het is oktober. Een van de vele kankermaanden die 2020 ons om de oren smijt. Maar, oktober is een maand zoals geen ander. Het is een groot kankerfeestje. Tijdens de maand oktober brengt Pink Ribbon borstkanker onder de aandacht met allerlei acties en campagnes. Zodra ik de plaatselijke supermarkt in loop, met mondkapje en beslagen bril, springen de reclames van de week mij om de oren. Een fleurig roze boeketje van een tientje, waarvan €2,50 uiteindelijk naar borstkankeronderzoek gaat. Het eerste dat ik denk is, waarom maak je dan niet gewoon een tientje over naar Pink Ribbon? Waarom zou je een bloemetje in de plaatselijke supermarkt kopen, om die dan na een week weg te pleuren en te vergeten. Zoals vele van ons na oktober ook plots lijken te vergeten dat borstkanker bestaat. Ik kan er met mijn kop niet bij. Excuus, mijn linker en rechterborst kunnen er geen begrip voor opbrengen.
Hippe armbanden van een tientje, waarvan maar liefst 4,26 naar Pink Ribbon gaat. Een armband die de buitenwereld laat zien dat jij met je fashionstatement borstkankeronderzoek steunt. Voorbijgangers zullen zien dat jij actie onderneemt, dat de dragers van deze kekke roze bandjes op het goede pad zijn en strijden voor een kankervrije wereld.
Corendon zet een Boeing 747 in het roze licht. Waarschijnlijk om te laten zien dat.. Ja wat is het punt? Dat zij als bedrijf de onderzoeken steunen? Of omdat ze toekomstige reizigers willen aantrekken met hun maatschappelijke betrokkenheid? Je kan het zo gek niet bedenken of de marketeers maken er een groot kankerspelletje van.

Kanker is niet een dag. Een week, of een maand. Kanker verstikt een mensenleven.
Soms zelfs meerdere.

Drie jaar geleden kwamen we tot de ontdekking dat mijn moeder borstkanker had. Er zijn geen woorden die omschrijven wat zo’n diagnose met iemand doet. Geen verhaal dat de emoties laat voelen die werkelijkheid zijn voor de slachtoffers van die ene ziekte, of voor hun omgeving.
Er is geen campagne goed genoeg, totdat het wonderlijke medicijn is uitgevonden. Geen armband, of bosje bloemen op de tafel zal voldoen.
Dus, maak gewoon geld over. Niet omdat het een kankermaand is, of omdat de buurvrouw dan ziet dat je ergens voor staat. Deze ziekte kent geen enkele voorstander, nouja.. Behalve de marketingwereld.

Blanke zonde

Mijn zonde is dat ik blank ben geboren. Oh, shit, en dat ik het woord blank gebruik om mijn huidskleur te omschrijven. Mijn zonde is dat ik als glow in the dark porselein ben geboren. Wit is nog te donker om mijn huidskleur te omschrijven. Echt. Ik ben als een luis op een a4tje.
Een andere zonde die ik bega, is dat het hele black lives matters enkel irritaties oproept. Iedereen stapt in de slavenboot en deelt allerlei trendy quotes, of gaat nog een stapje verder en deelt enkel zwart. Want dat is waar het om gaat, de kleur zwart. Het gaat om met elkaar een gevoel van samen te creëren. Om te laten zien dat iedereen tegen racisme is, tegen de behandeling die mensen krijgen doordat hun huidskleur anders is. Om samen lekker op een kluitje te demonstreren terwijl er een virus om zich heen grijpt, mensen dood. Zonder naar de kleur van iemands huid te kijken trouwens, corona discrimineert niet.
Ik ook niet.
Kan me niet schelen wat voor kleur je hebt, welke kerk je bezoekt of welk geslacht je beweert te zijn. Het kan me ook niet boeien of je in Amsterdam lekker de hippe demonstrant staat te zijn.
Het maakt me allemaal niet uit. Zolang je niet zomaar iets deelt, schrijft of zegt zonder echt geïnformeerd te zijn. Je kent ze wel. Pubers die op insta delen wat ze er van vinden, hoe ze willen demonstreren zonder dat ze überhaupt weten in welk jaar de apartheid werd afgeschaft. Je kent ze wel, die linkse huisvrouwtjes die na een dagje scrollen op Facebook ineens het licht hebben gevonden. Op hetzelfde moment dat het koter z’n vingers in ’t stopcontact propt, slaat bij moeders de bliksem in. Al die arme mensjes met hun leven vol discriminatie. Tja, die moeten gesteund worden. Gelukkig kunnen ze zinnen van Martin Luther King over het demonstratieveld heen schreeuwen. Je moet toch iets te melden hebben, wanneer de man des Huize na een werkdag eten op de tafel verwacht.
Het maakt me allemaal niet uit, zolang je maar uit mijn buurt blijft met de laatste trend. Want dat is het voor vele. Een hype, dat een gevoel van saamhorigheid creëert in een tijd waarin een virus ons uit elkaar drijft. Ja. Dat heb ik echt gezegd. Iedereen focust zich erop omdat ze niets beters te doen hebben. Mee willen lopen. Maar, als het echt zo’n ding was… Waarom bestaat er dan überhaupt nog racisme?

Sill deelt

Vandaag niet iets dat uit mijn pen is komen vloeien, maar ooit, op een dag uit de handen van Jules Deelder is gekomen.

Lotgenoten,

Ons gaan is een komen
Ons komen een gaan
De zin van het leven
is dat we vergaan
De wereld van iedereen
Niemand de baas
Het heden is eeuwig
Alles is waar
God of Jehova
Allah Jahweh
De één is de ander
De ander de één
Ontsteekt uw geweten
Kijkt om u heen
Het lot dat we delen
laat niemand alleen

Lekker kadertje hoor

Je kan jouw profielfoto op Facebook wel voorzien van een prachtig kader waarin je de wereld laat zien dat je voor een ander klaar staat, thuis blijft en iedere hulpbehoevende wilt helpen. Maar, als je al niet eens op jouw profielfoto lijkt, hoe serieus moet ik dan jouw online standpunt nemen?

Lees meer »

Kutmoedersclub

Mijn puber haat me. Hij heeft het niet gezegd, maar in zijn ogen zag ik de woorden dansen. Woede. Onbegrip. En het waarom in hoofdletters, hand in hand met alle smoesjes die hij kon bedenken om wel te mogen. Smoesjes, nee. Redenen moet ik ze natuurlijk noemen. Tenminste, als de puber mocht bepalen wat ik schreef. Het zijn gewoon smoesjes om gedrag goed te praten. In de hoop dat ik mijn standpunt wijzig en hem zijn zin geef.

Lees meer »

Druktemaker

Jezus, kan die zenuwpees niet even een paar tellen stil staan. Ik zit rustig op de bus te wachten en naast mij staat een grassprietje alvast te oefenen voor de ADE. Alsof hij al dagen onder de XTC zit springt hij wat rond in het bushokje. Niet iets waar ik met dit ochtendhumeur op zit te wachten. Pleur gewoon een eind op.
De volume van mijn muziek gaat omhoog en ik hoop zo dit springkonijn te kunnen negeren. Lukt natuurlijk niet want ik zie hem alsnog onhandig bewegen. Oh, wacht eens even…

Lees meer »

Zonde

Mijn zonde van de dag. Ik zat in een warme trein, na een filiaalbezoek bij mijn gezellige collega’s aan de telefoon met moeders. Waar heb je het over? De dingen van alle dagen, voornamelijk onze kleine engel Zamorra was het onderwerp natuurlijk. Oh, en dat ik niet zo streng moet zijn voor een puber. En dan.. Het moment, de treinmedewerker deelt mee dat we niet verder kunnen rijden. Nee. Er is iemand voor de trein gesprongen. Mijn reactie? Terwijl ik daar zat met mijn boodschappen, warm aangekleed en met geen zorg aan m’n hoofd..

Lees meer »